. 

.

.

کسی از حال کسی آگه نیست ،

حالی نیست  !

من در آیینه به خود می گویم :

حیف از بُز ! 

آدمی ،

مالی نیست  !

.

.

.

آهسته از عکس خارج می شوی
و با چتر از کنار عکاس می گذری ... پرنده ها از دیوار خرابه های عکس پرواز می کنند ...
تو در عکس نیستی ، عروسکت نیست ، پرنده ها نیستند ، من هم نیستم !

در عکس هنوز باران می بارد بر خرابه های شهر . ما در عکس ، زیر باران گم شده ایم !


(( فریاد شیری ))

هفت تا هشت سال ... خلاص !
بقیه اش  نقدی مُزَوِرانه ست !

زنبور زهر آگین خیانت متورم می کند هیکل ها را
و ما با خون فاسد خود به سفر های بزرگ می رویم !

پیراهن های بزرگ می پوشیم !

خانه های بزرگ می سازیم !

حرف های بزرگ می زنیم

و خردمندانه طنین گریه های بزرگ خود را
به هق هق آرام تخفیف می دهیم در مناسبات بزرگ !

می گویند: پادزهر را از زهر می گیرند.
می شنویم از گلوی گشاد خود
و پاهای بزرگ خود را به زمین می کوبیم
تا تنها صدای موجود عبور حجم بزرگ ما
در کوچه ها بزرگ باشد،

کوچه هایی که در کودکی بارها در آن ها گم شده بودیم ....

 
    (ح.پ)

پ.ن: ****


read this

در فلسطین پاشنه های تفنگ
صدای دق الباب خانه هاست!

نیاز،
شب های طولانی،
کابوس های روسی٬
گریه های پیامبرانه  
و این ساحل سرسبز بی پایان
به عشق تمشک های حاشیه و پرندگان راز،

لاشه ی آخرین نفس مرا
به فریب آخرین دانه ها

به دام تقدیر می کشانند ...

در بسیاریِ تاریک ...


دورتر از بسیاریِ گریه ...

سوال : چرا ؟
جواب : چون انسانم !

سوال : مطمئنید؟
جواب : ابدآ !

سوال : ما خوشحالیم که اولینُ آخرین بازدید کننده از نمایشگاه شما هستیم ... به عنوان یک هنرمند که صداقت روستاییتان، زبانزد خاص و عام است ، می خواستم بپرسم از کدام تابلو شروع کنیم ؟
جواب: ازتابلوی الاغ خاکستری !

سوال : آیا الاغِ یک استعاره است ؟         
جواب : ابدآ !

سوال : پس چرااز دوربین عکاسی استفاده نکردید ؟
جواب : چون در اون صورت الاغ ، از نعمت علوفه ی امپرسیونیسم بی بهره می ماند !

سوال : ...و احیانآ در گل نمی ماند !
جواب : ابدآ ...کشیدن یک سُم ، با ظرافت طبیعی اش کار سختی ست !

سوال : الاغتان به چه فکر می کند ؟
جواب : نمی دانم .... ولی قاعدتآ ، باید به گذشته و آینده اش فکر کند ...

سوال : در آینده چه می بیند ؟
جواب : کره ها یش را !

سوال :...و احیانآ مرگ ؟
جواب : شاید...

سوال : چرا خورشیدتان سیاه است ؟
جواب : به خاطر کنتراستش با یال ُدم الاغ !

سوال : جاده چه می گوید؟
جواب : هیچ ...!


        (ح.پ)

 مردی که اینجاست اسمش را فراموش کرده است .

می گوید مهم این است که گذشته ای داشته باشی . اصل قضیه این است .

از یک فلاسک قرمز چای می نوشد.

سالن انتظار خالی ست ، همیشه خالی .

فکر می کند ، مردم وقت ندارند ، منتظر قطار بمانند .

بچه که بود انشایی نوشت در یک جمله .

نوشت : مقصدم خانه ی سالمندان است .

مرد بی نام لبخند می زند. به ساعت بزرگ روی دیوار نگاه می کند

و به قطار هایی فکر می کند که امروز از آن ها جا مانده.

می گوید ، شغل من نشستن روی نیمکت است

 شغل من ، جا ماندن از قطارها .

شغل من فراموش کردن نامم ...

می بینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند.
همه سهم من از خود دلی بود که به تو دادم و هر شب بغض گلویت را در تابوت
سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم و تو هرگز ندانستی که
زخم هایت ، زخم های مکررم بودند
نخ های آبی ام تمام شده اند و گل های بقچه چهل تیکه دلم ناتمام مانده اند.
باید بیش از بند آمدن باران بمیرم ...

پ.ن: وقتی رفتم بخوابم٬ دیگه بارون نمیومد ...

تنفر٬ آشوب » نیستی ... این ها پایان من اند ...
و من دگر بار سبز خواهم بود اگر زمستان مرا مهلت شکوفه دهد  ...

پ.ن: در این خزان سرد که پایانی برایش نیست٬ برگهایم رو به زردی می روند ...
         شما را به خدا برای بهار دعا کنید ...